niedziela, 9 lutego 2014

Techniki UX: affinity diagrams

Jeszcze przez chwilę pozostaniemy w tematach biznesowych, bowiem technika affinity diagrams (schemat powinowactwa) to jedno z narzędzi stosowanych do organizowania pomysłów, które znalazło się wśród słynnych siedmiu narzędzi zarządzania i planowania (obok Interrelationship Digraph, Tree Diagram, Prioritization Matrix, Matrix Diagram, Process Decision Program Chart i Activity Network Diagram).


Technika polega na identyfikacji i grupowaniu ciągu niepowiązanych danych. Brzmi to poważnie, ale w gruncie rzeczy bardzo przypomina prostą technikę CARD SORTING. Nieco inny jest cel, ponieważ tu chodzi raczej o uporządkowanie pomysłów niż elementów strony czy aplikacji. Może być więc stosowana do organizowania komentarzy, wyników ankiet, czy innych danych jakościowych. Sprawdza się, gdy problem jest naprawdę złożony, gdy pojawia się… chaos informacyjny, również podczas dyskusji lub gdy zespół szuka konsensusu.

 

Jak się za to zabrać? Analizowane elementy należy zapisać na karteczkach post-it, a następnie ułożyć w logiczne grupy. Zatem głównym zadaniem jest odnalezienie i połączenie pomysłów, które wydają się być w jakiś sposób ze sobą powiązane. Karteczki należy posortować tak, aby każda znalazła się w grupie. Bardzo duże grupy można z kolei spróbować podzielić na mniejsze dla łatwiejszego ich analizowania. W przeciwieństwie do techniki card sorting, jeden z modeli affinity diagrams  uwzględnia ważność także kolorów karteczek. Umownie więc do dyspozycji mamy:

- żółte – pojedyncze pomysły, problemy, obserwacje (tylko 1 żółta karteczka może się znaleźć w grupie)
- niebieskie – pisane w pierwszej osobie, grupują problemy z żółtych karteczek (maksymalnie 4 – 6 w grupie)
- różowe – pisane językiem użytkownika, zbierają niebieskie karteczki
- zielone – najbardziej ogólne i najwyższe w hierarchii, grupują różowe karteczki (maksymalnie 5 – 8 w grupie)


Co dalej? Zespół podziel na grupy 1 – 2 osobowe, rozdaj notatki i przedstaw ideę. Poproś o posortowanie karteczek wychodząc od szczegółu do ogółu w formę przypominającą stos lub klaster, umieszczenie ich na ścianie lub dużym arkusz papieru, pogrupowanie i nadanie nazw grupom. Technikę oczywiście można modyfikować i dostosowywać ją w dowolny sposób do swoich potrzeb.

Jeden ze schematów jej zastosowania pokazuje film:

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz